Z życia przedszkolaka‎ > ‎Grupy‎ > ‎Oddział I‎ > ‎

Witamy zimę !

opublikowane: 10 mar 2012, 10:27 przez Aneta Gajda   [ zaktualizowane 28 maj 2013, 11:07 przez Stalowy ]

Zadania dydaktyczno-wychowawcze na miesiąc grudzień w grupie I:

  • Zapoznanie z charakterystyką i wyglądem nowej pory roku – zimą, obserwowanie zmian zachodzących w przyrodzie; zwrócenie uwagi na koloryt i piękno przyrody w zimowej szacie.
  • Dbamy o nasze zdrowie – ubieranie się odpowiednio do warunków atmosferycznych zimą; uczestniczenie w spacerach i zabawach ruchowych na świeżym powietrzu.
  • Przybliżenie tradycji i zwyczajów związanych ze świętami Bożego Narodzenia.
  • Rozwijanie inwencji twórczej dzieci – wykonywanie ozdób choinkowych.
  • Kształtowanie umiejętności wokalnych i ruchowych przy świątecznej muzyce.

   Grudzień:

  - 01.12.2011 Oczekiwanie dzieci na białą zimę, w tym celu wybraliśmy się na zimowy spacer do pobliskiego parku, dokarmiając ptaki i kaczki. Dbamy o nasze zdrowie – pamiętaliśmy by ubrać się odpowiednio do warunków panujących na dworze. Po powrocie z wycieczki chętne dzieci wykonywały prace plastyczną "Ptaki w karmniku".





  - 06.12.2011 Coraz bliżej święta, dekorowaliśmy salę, a dzieci ubierały choinkę we własnoręcznie wykonane ozdoby i łańcuchy. Czekały na nadejście świętego Mikołaja, przy piosence :

"Przyjedź do nas Mikołaju"

Kiedy za oknami
w śniegu zasną drzewa,
kiedy nad polami
wiatr o zimie śpiewa,

Ref. Przyjedź do nas Mikołaju, Mikołaju
z workiem jak to niebo.
Przywieź radość i zabawki, i zabawki
dla nas, dla każdego.
dla nas, dla każdego.
Przyjedź do nas, Mikołaju, Mikołaju
na saniach srebrzystych,
niech ci gwiazdy drogę wskażą,
gdzie czekamy wszyscy.
gdzie czekamy wszyscy.

Usiądź pod choinką,
porozmawiaj z nami
i tak, jak się śniło
obdziel podarkami.

Ref. Przyjedź do nas Mikołaju, Mikołaju
z workiem jak to niebo.
Przywieź radość i zabawki, i zabawki
dla nas, dla każdego.
dla nas, dla każdego.
Przyjedź do nas, Mikołaju, Mikołaju
na saniach srebrzystych,
niech ci gwiazdy drogę wskażą,
gdzie czekamy wszyscy.
gdzie czekamy wszyscy.

-  05.12.2011  Zorganizowanie na terenie przedszkola świątecznego kiermaszu "Bożonarodzeniowe cudeńka" , przez nauczycielki z grupy I. Zapraszamy wszystkich serdecznie !!!!!!!

-  07.12.2011  Zapoznanie dzieci z charakterystyką i wyglądem nowej pory roku – zimą, obserwowanie zmian zachodzących w przyrodzie; zwrócenie uwagi na koloryt i piękno przyrody w zimowej szacie, poprzez wykonywanie różnorodnych prac plastycznych oraz słuchanie opowiadań i wybranych wierszy.

J. Czechowicz  "Zima"

Pada śnieg, prószy śnieg,
wszędzie go nawiało.
Dachy białe już są.
Na ulicach biało.

Strojne w biel, w srebrny puch,
latarnie się wdzięczą.
Dziń-dziń-dziń-dziń
- dzwonki sanek brzęczą.

Pada śnieg, prószy śnieg
bielutki jak mleko.
W sklepach gwar, w sklepach ruch:
- Gwiazdka niedaleko!

Jeszcze dzień, jeszcze dwa,
chłopcy i dziewczynki!
Będą stać niby las
na rynku choinki.


D. Gellnerowa   "Bałwan śniegowy"

Jedna kula śniegowa,
Druga kula śniegowa,
Jedna mała
Druga duża.
Z jednej będzie
Bałwankowy brzuszek,
Z drugiej-
Bałwankowa głowa.
Stanie bałwan na środku podwórza!
- Kto mu teraz
zrobi nos z marchewki?
- Kto znajdzie
dwa patyczki
na brewki?
- Kto przyniesie
cztery kamyki,
by mu zapiąć
białe futro na guziki?
Już ma bałwan
Kapelusz na głowie
Może się ukłoni
I dzień dobry powie.


Piosenka    "TUPU, TUP PO ŚNIEGU"

I.Przyszła zima biała, śniegu nasypała
Zamroziła wodę ,staw przykryła lodem.

Ref: Tupu, tup po śniegu,
Dzyń, dzyń, na sankach,
Skrzypu, skrzyp po mrozie
Lepimy bałwanka.

II. Kraczą głośno wrony, marzną nam ogony
Mamy pusto w brzuszku, dajcie nam okruszków.

Ref: Tupu, tup po śniegu............

III.Ciepłe rękawiczki i wełniany szalik
Białej, mroźnej zimy nie boję się wcale.

Ref: Tupu, tup po śniegu...........


  - 13.12.2011  Przybliżenie dzieciom tradycji i zwyczajów związanych ze świętami Bożego Narodzenia. Słuchanie piosenek świątecznych, kolęd i pastorałek.

Tradycje i obrzędy świąteczne.

Wigilia - Wieczór wigilijny w tradycji polskiej jest najbardziej uroczystym i najbardziej wzruszającym wieczorem roku. W Polsce wigilia weszła na stale do tradycji dopiero w XVIII wieku, Główną jej częścią jest uroczysta wieczerza, złożona z postnych potraw. Wieczerza ta ma charakter ściśle rodzinny. Zaprasza się czasami na nią, oprócz krewnych, osoby mieszkające samotnie. Dawniej najpierw gospodynie urządzały generalne sprzątanie, mycie, czyszczenie. Po czterech rogach głównej sali umieszczało się na wsi i po dworach cztery snopy zbóż: snop pszenicy, żyta, jęczmienia i owsa, aby Boże Dziecię w Nowym Roku nie skąpiło koniecznego pokarmu dla człowieka i bydła. Stół był przykryty białym obrusem, przypominającym ołtarz i pieluszki Pana, a pod nim dawało się siano dla przypomnienia sianka, na którym spoczywało Boże Dziecię. Zwyczajem było również, że cały dzień obowiązywał post ścisły. Także w czasie wigilii dawano tylko potrawy postne, w liczbie nie parzystej, ale tak różnorodne, by były wszystkie potrawy, jakie się zwykło dawać w ciągu roku.

Wolne miejsce przy wigilijnym stole - Znany i powszechny jest obecnie w Polsce zwyczaj pozostawiania wolnego miejsca przy stole wigilijnym. Miejsce to przeznaczone bywa przede wszystkim dla przygodnego gościa. Pozostawiając wolne miejsce przy stole wyrażamy również pamięć o naszych bliskich, którzy nie mogą świąt spędzić z nami. Miejsce to może również przywodzić nam na pamięć zmarłego członka rodziny.

Pierwsza Gwiazdka - W Polsce wieczerze wigilijna rozpoczynało się, gdy na niebie ukazała się pierwsza gwiazda. Czyniono tak zapewne na pamiątkę gwiazdy betlejemskiej, która według Ewangelisty, św. Mateusza, ujrzeli Mędrcy, zwani tez Trzema Królami.

Łamanie się opłatkiem - najważniejszym i kulminacyjnym momentem wieczerzy wigilijnej w Polsce jest zwyczaj łamania się opłatkiem. Czynność ta następuje po przeczytaniu Ewangelii o Narodzeniu Pańskim i złożeniu życzeń. Wieczerza wigilijna nawiązuje do uczt pierwszych chrześcijan, organizowanych na pamiątkę Ostatniej Wieczerzy. Zwyczaj ten oznacza również wzajemne poświecenie się jednych dla drugich i uczy, ze należy podzielić się nawet ostatnim kawałkiem chleba. Składamy sobie życzenia pomyślności i wybaczamy urazy.

Śpiewanie kolęd - Nieodłączną częścią wieczoru wigilijnego było i jest wspólne przy Bożonarodzeniowej szopce. Pieśni opowiadających o narodzeniu Jezusa mamy w polskiej tradycji bardzo dużo. Ich wprowadzenie a potem upowszechnienie zawdzięczamy prawdopodobnie franciszkanom. Oni też przynieśli do Polski zwyczaj budowy szopek. Autorstwo pierwszej szopki przypisuje się św. Franciszkowi z Asyżu, który chcąc odświeżyć pamięć narodzin Dzieciątka Jezus kazał przynieść do groty siana, przyprowadzić woła oraz osła i zawołał braci.

Szopki - Początkowo inscenizowane w kościołach szopki były niezwykle proste, pozostawały też wierne przekazom ewangelicznym. W wieku XIX powstały różne regionalne formy polskich szopek bożonarodzeniowych. Najbardziej znane i najciekawsze są szopki krakowskie, których architekturę wzoruje się na zabytkowych budowlach Krakowa. Szopki krakowskie stawały się często teatrzykami lalek, w których na miniaturowych scenkach podświetlanych świecami pojawiały się najrozmaitsze ruchome figurki.

  -  20.12.2011  Rozwijanie umiejętności wokalnych i ruchowych dzieci przy świątecznej muzyce, prezentacja ich podczas spotkania wigilijnego z rodzicami i najbliższymi.

 

Comments